Als jochie met de bus naar pianoles. De leraar is er nog niet. Wachten in een afgelegen koud kamertje. Nog langer wachten.Vechten tegen de tranen. Zijn ze me vergeten? Eindelijk komt de al wat oudere docent. Hij stinkt naar alcohol en is grof. Na de les: grote sneeuwvlokken in de donkere lucht terwijl ik in de kou op de bus wacht. 

Hoe gemakkelijk had ik na mijn tiende geen instrument meer aangeraakt.

 

     

     

Ik ben evenwel toch doorgegaan: orgelles en rond mijn 

15e de eerste gitaarlessen. Modern en klassiek. Enkele 

jaren lesgegeven op de klassieke gitaar. 

Daarna de eerste band met Peter van der Laan. Ons 

eerste gezamenlijke nummer ging over paranormale 

verschijnselen en duurde meteen een kwartier. We 

waren sterk beïnvloed door de symfonische popmuziek 

van die 70-er jaren. 

Eigenlijk is er na dertig jaar weinig veranderd.  

 
Een leuke tijd in de Schiedamse band Trema, met daarin onder andere drummer Arend Niks, die nu furore maakt in de Nederlandse jazzwereld. Na dit veelbelovende begin een periode van cover-bandjes, feest- en partijenmuziek (Carte Blanche) en het hervatten van (klassiek) pianoles. 

 

 

 

Ik bleef op zolder eigen nummers schrijven, vaak op teksten van Peter van der Laan. 

We noemden onszelf Morphosis (hetgeen we nu nog steeds doen als we samen muziek maken). In muziek en tekst vonden we inspiratie in schilderijen, sciencefiction, mythologie, dromen, het paranormale en andere vreemde zaken.   

 

     

 

Muziek is niet mijn professie. Ik werk als psycholoog in het Daniel den Hoed ziekenhuis en heb enkele jaren voor de klas gestaan als docent economie. In "The Teacher" heb ik geprobeerd iets weer te geven van de wanhoop en eenzaamheid die beginnende docenten mee kunnen maken.